قربونی

 

((قربوني))

با كوير تشنه دل       مي­شينم به انتظارت

مي­شينم تا كه بيايي    بشينم دمي كنارت

از كوه و دريا هميشه   مي­گيرم نشوني تو

اين دل عاشق و آخر   مي­كنم قربوني تو

 

عاشقم عاشق ترم كن   با نگاهت باورم كن

من گل شاخه عشقم        تو بچين و پرپرم كن

 

تو مسير خواستن تو      مي­شينم با چشم گريون

تا ز ابر مهربوني         بريزي نم نم بارون

مث بارون محبت      دوس دارم آروم بباري

بوسه عشق و هميشه     روي گونه­هام بكاري

 

عاشقم عاشق ترم كن       با نگاهت باورم كن

من گل شاخه عشقم           تو بچين و پرپرم كن

 

تو كه نيستي دل تنگم       انگاري تاريك و سرده

عروس ديار شب­ها         مي­شينه به پشت پرده

با تو خورشيد  و ستاره      باز دوباره جون مي­گيرن

تو اگه نباشي اينجا       تموم گلا مي­ميرن

 

عاشقم عاشق ترم كن    با نگاهت باورم كن

من گل شاخه عشقم        تو بچين و پرپرم كن

 

                                 بهرورز (رها)

 

 

 

 

        

 

غروب

 

   ((غروب))
آواز شبی غمــگين‏ ،  از نای غــــــروب آيـد
از كنـج افـق  ســـــوز و آوای غــــــروب آيـد

صــد شــكوه كنــد ايـن دل ، از داغ جدائيها
آهی کشــد ايـن دل تـا،سيمای غـروب آيـد

چون هق هق تنهايی،با ساز غمی سنگين
در حجم سـكـوتی از، دنيـــــــای غـروب آيـد

دريـای غمی پنــــهان ، در دشت فـراق آخر
بـا مـوج  كبـــــــودی از ، دريـای  غـروب آيـد

من رنج رخی زردم ، درقـاب سـكوتی سـرد
تـا راز گلي خنــــــدان ، همــپای غـروب آيد

نقشی كشم از رويش، بر بـوم خيــال اينك
در ديـده مـن نقشــی ، همـتای غـروب آيـد

از بنـــد غمش ايـن دل، مستانه«رها»گردد
بـر پـای نگاهم  چون ، امضــای  غـروب آيـد

بهروز رها

 

 

دعایم کن

 

 

((دعايم كن))

ميان خلوت سـبز نيـاز عشـق دعايم كن

كنار چشمه جوشان راز عشـق دعايم كن

 

تماشا كن چروك دست سـرد التمـاسم را

تـو از اوج طلايي فـراز عشـق دعايم كن

 

قنوتت را بخوان با جنبش خاموش لبهايت

و در آن سجده سرخ نمـازعشق دعايم كن

 

چه زيبا مي زني زخمه به تار مهـربان دل

به پشت پرده لرزان سـاز عشق دعايم كن

 

مسيرتشنه احساس من بازاست و من راهي

چنان باران تو در راه دراز عشـق دعايم كن

 

سرم را مي گذارم روي پاهايت همين حالا

كـه بـا لالايي آرام نـاز عشـق دعـايم كن

 

«رها»كن در فضا عطر دل انگيز محبت را

هميشه با شميم دلنـواز عشـق دعـايم كن

 

بهروز__ رها

 

 

 

رباعی

 

(دل بسته)

مي­نشـينم پـاي عشقت تا بيــايي

بسـته­ام دل را به نامت من خدايي

 

بر ســرم شـوق نشستن زير باران

خسـته­ام از حجم سنـگين جدايي

                          (ها)

 

(انگبين)

دردعاشق را نگاهت چون دواست

روي چون ماه تو مملو از صفاست

 

از  لبت  ريـزد  كلامي  انگبــــــين

ايكه چشـمان قشنگت كيمـياست

                       (رها)

 

 

(تاب گيسو)

تاب گيسويت شـفاي هرغم است

هجـــر تـو  والله درد و مـاتم  است

 

هر چه زيباييست در چشمان توست

سر به پايت گر نهد عاشق كم است

                    (رها)

 

(موج تبسم)

  

(موج تبسم)

آخر شبی می آيد و صبرم به پايان می رسد

آن يوسف گل پيرهن،آخر به کنعان می رسد

 

يك شب که از هجران او،سرگرم آه و ناله ام

موج تبسم بر لبش ، با روی خندان می رسد

 

آن دم که ظلم و بوی غم،جان را به لب می آورد

غمخوارمن می آيد و لطفی ز جانان می رسد

 

وقتی که بيداد و ستم، چادر کشد بر صبح ما

از پشت کوه غيبتش،خورشيد تابان می رسد

 

محبوب من آيد ز ره ، وز بوی ناب نرگسش

هم بر مشام جان ما،عطر گلستان  می رسد

 

طوفان خشم منتظر،از کوی عشـق و انتــقام

با ذوالفقار حيدری،چون تک سواران می رسد

 

چشم انتظار مقدمش،تا پای جان ماند «رها»

چون عاقبت دامن کشان يارم شتابان می رسد

 

____________بهروز ((رها))

 

 

          

 

(مي توان)

 

            (مي توان)              مي توان از كـــوچـه ابـر ســــــياه 
          تـا بـه مـرز شـــهر آفتــابی رسـيد
           مي توان از پشت كـــوه انتــــــظار
           راز ســـبز آشــــــنايی را شــــنيد
            مي توان خطـی به رنگ اشــتياق
           تـا فــراز قله هجـــــران كـــــشيد
            بـا زبـان تشـــنه اوصــاف عشــق
            مي توان شــهد وصــال او چشيد
              از ميــــــــان جـــــاده دلــــدادگی
            مي توان تـا در پی بـودن دويـــد
             تـا بـه اوج كهكــــشان وصلـــتش
             مي توان بـا شــوق كـوی او پريـد
             بـا حضـــورش ميـــتوان روح صــفا
              بـر تـن احســــاس پـاك دل دميـد
             مي توان با جان عاشق حس نمود
            چون (رهــا) و شعر او بوی اميـد
                   _______بهروز ((رها))    

 

((مظهرداد و عدالت))

	ایام شهادت مولی الموحدین/امیرمومنان/ حضرت علی (ع)بر شما تسلیت باد. طاعات و عبادات شما مقبول درگاه الهی .   ((مظهرداد و عدالت))  اسوه تقوی علی و مظهر ایمان علی عـزت آل پيمـــبر عـاشـق جانان علی   منشا جود و سخاوت ،موج دريای وفا لعل رخشان ولايت ، گوهر تابان علی   يـاور غمـديـدگان و حـامی بيـچارگان يار زهـرای بتــول و منبع احسان علی   رهنورد کوی عشق و سالک بيدار حق واله و شيدای الله از دل و از جان علی   مظهر داد و عدالت، در قضاوت بی­نظير لاله محراب خون و عدل بی پايان علی   واصـل عـرش الهی ، اوج ايثــار و صـفا يکه تاز عـرصـه حق ، ناطـق قرآن علی   منبع مهر و محبت ،صاحب لطف و کرم افتــخار شيــعيان و آيت الرحمــان علی   نور چشـمان رسول و سـرور مـولای ما لولو مرجان عشق و اختر رخشان علی   اعظم است­وعالم وباحسن وتدبيروعطا لفظ قرآن وحديث وقسط والميزان علی   نغمـه پـردازد «رها» بـا نـام حيـدر دائما همدم ­هرشيعه باشد در همه دوران ­علی ____________بهروز ((رها))

راز دل

 

(راز دل)

عطر نگاه مستت ، چون بـوی ســبزه زاران

رخســــاره قشـنگت ، ســیمای مـاه تـابان

 

لبخــــند دلنشینت ، بـر قلب مـن نشــــیند

آن گـوهـر لبــانت ، چـون قطــره های بـاران

 

پر می کشد ز شوقت،در سینه این دل من

بندی به دست این دل،زلف کمندت ای جان

 

بنشــین دمی کنــــارم ، تـا راز دل بگـــویم

شــاید ز مهــربانی ، گیــری سرم به دامان

 

احســاس بودنم را ، بـا چشمت آشــنا کن

تا هستی ام بگیرد ، رنگی ز بـوی ســامان

 

آنی میــان ســینه ، جـز عشــق تو نگــنجد

راضی مشو که بی تو گردد«رها » هراسان

 

____________________((رها))

 

 

 

معبود

	با سپاس از عزیزانی که کتاب برایشان ارسال شد به عرض دوستانی که علت نبودن کتاب در کتابفروشی را پرسیدن برسونم که هم انتشارات در پخش عاجز بود هم کتابفروشی ها از خرید کتاب شاعران غیر نامی پرهیز می کنن.بدین خاطر دوستان با محبت شون کتاب را می خرن تا بخشی از هزینه هایم جبران بشه. قربون همه تون ((معــبود)) ای خدا  ای خــــالــق کون مکان ای تـويی دانـای پيــــــدا و نهــــان   ای منــــزه صـــاحب بخشـش تويی پـاسخ هـر حـاجت و پـرسـش تويی   غيـر تـو هـرگـز خدايی ای کـــريم نيستی معـــبودی به جز تو ای رحيم   ايمـــنی بخش دل حيـــــــــران مـا صــــاحب ايـن روح سـرگـردان ما   خــــالــق نـور و ز آن بـرتــر تـويی بـر تمــــام کائنــات ســـرور تـوبی   آنچه بـاشــــد در زمين و آســــمان می­کنــــد تســــبيح تـو بـا هـر زبان   دافع رنج و غمــــــی نـامت دواست ای­فرح­بخش ای­جميل­ذکرت­شفاست            ايکـه اکنــون حجتت در پـرده است خوان لطفت هر طرف گسـترده است   آتش ســوزان گلســـتان از تـو شــد عالم امکان نمــــايـان از تـو شـــــد   آب دريـا بهـــر موســـايت شـکافت کس بـه کنـــه لايـزالت ره نيـــافت   ای خـدای کعــبه ای پـروردگـــــار ای مهيــــــمن ای نعيــــــم پـايـدار   ای پنــــاه بی پنـــــاهـان ای شکيب کس نبـــــاشـد از عطايت بی نصيب   ای خجســـته ای اميــــد بی کســان از  حـريم  فضـــل  خـود  مـا  را مــران   مقتــــــدر  ای خـالـق  هفت  آســمان مـا  را  از  نـار  جهنــــــــــم  وارهـــان             بهروز(رها)                                                                                                                                                     حـق يـارتـان  عبادت قبول

 

زندگی

 

      «زندگی»         

   زندگی،

       قصیده بلند آرزوهایی است به رنگ آسمان.

   زندگی،

       تر جیع بند باران است در لهجه ترانه­های زیتون ،

   زندگی،

       تصویر نیلوفرهای عاشق است ،

       در قاب چشمان مسافران عاشق،

                                   که از دیدن باران،

           جغرافیای خوشبختی را در شبنم دستهایشان ،

                                           جستجو میکنند.

     زندگی، ردّ پای خورشید است ،

              که از میان پاییز زخمی پدیدار می­شود.

    زندگی،

        طعم چند شاخه نبات ،

               و بوی شکوفه­های نارنج است.

      زندگی ، رقص محبوب، شقایق هاست.

بهروز (رها)